خيابان لختي ها در تهران قديم !
روزنامه بهار در مطلبی درباره این وجه نوشته است:
ناصرخسرو علاءالدوله شد فردوسی، اسماعیل بزاز هم شد مولوی، اما چه کسی فکر می*کند که خیابان شاعر پرآوازه شیراز، سعدی، روزگاری نام «لختی» را به یدک می*کشیده است؛ خیابانی که از دل ویرانه*های باغ لاله منشعب شد و هم*راستای لاله*زار قرار گرفت.



در مورد وجه تسمیه این خیابان به «لختی» در تهران قدیم روایات متعددی وجود دارد. نصرالله حدادی، یار جعفر شهری و مولف کتاب «با من به طهران بیایید» در مورد پیشینه نام این خیابان می*گوید: «تا قبل از شکل*گیری خیابان سعدی به شکل و شمایل امروزی از آن به نام خیابان «لختی» یاد می*کردند.


سعید نفیسی نیز از جمله مورخانی است که اشاره می*کند خیابان سعدی در گذشته تنگ*تر از امروز بود و به آن خیابان «لختی» می*گفتند؛ زیرا در سراسر آن یک دکان نیز قرار نداشت. البته با توجه به سایر اسناد دیگر باید گفت این راسته در اواخر سلطنت قاجاریه و پهلوی، خیابانی خلوت و عاری از سکنه بود و رفت و آمد در آن محل کم صورت می*گرفت تا آنجا که در روز روشن در آن خیابان جیب*بر*ها آدم را لخت می*کردند و از این رو کسی جرات نمی*کرد پا داخل این خیابان بگذارد و به آن خیابان لختی می*گفتند.» البته برخی از تهران*شناس*ها بر این نظرند که خیابان سعدی از نخستین خیابان*های پایتخت بود که در آن مظاهر غربی به دلیل نزدیکی آن به لاله*زار، بیش از هر خیابان دیگری خودنمایی می*کرد و به محل عبور و مرور زنان بی*حجاب و جوان*های فکل کراواتی اختصاص داشت و به همین دلیل تهرانیان به آن خیابان «لختی» می*گفتند.

حدادی در مورد این*که چه شد تا این خیابان از هویت قدیمی و بی*سکنه*اش خارج و تبدیل به یکی از گذرگاه*های شلوغ و از محلات مرکزی پایتخت شد، ادامه می*دهد: «جعفر شهری در کتاب خود ذکر می*کند با تاسیس کمپانی «سینگر» در این خیابان، نخستین ساختمان جدید در این راسته بنا شد که سبب حرکت و تشویقی برای دیگران شد تا بناهای دیگری در این خیابان برپا شود.
از دیگر ساختمان*های معروف خیابان سعدی، ساختمان خودرو سنگین آمریکایی «دوج» بود که با ورود این شرکت و احداث ساختمان*های خصوصی، این خیابان نام تاریخی «لختی» را از دست داده و به سعدی تغییر نام می*دهد.



› See More: خيابان لختي ها در تهران قديم !